Valdivia

Vandaag is reisdag. We willen morgenavond in Puerto Montt zijn, om vrijdag de boot te nemen naar zuid Patagonië.
Het is 600 km rustige autoweg.  Vlak landschap wisselt zich af met heuvels, vooral veel landbouw en soms bossen. Soms zien we in de verte het Andes gebergte met besneeuwde flanken en toppen. Een vulkaan siert de horizon maar te ver weg voor een foto. Dat moment komt nog wel. Aardbevingen komen hier regelmatig voor. We rijden over een paar weken door een stadje wat nog niet helemaal hersteld is. 

We boeken een appartement, 1 km van het centrum van Valdivia. Het interieur is oud maar schoon en de eigenaresse is erg behulpzaam. Als we ‘s avonds naar het centrum lopen om wat te eten, zien we ook alleen maar oude verwaarloosde huisjes, en garagepoorten vol met graffiti.

Een troosteloos stadje. Gelukkig vinden we wel enkele nette uitspanningen in het centrum waar we morgenochtend kunnen ontbijten.  De restaurants zijn dun gezaaid. Verschillende hebben de rolluiken al dicht. Uiteindelijk vinden we een restaurant aan de haven. We laten ons door de eigenaresse verleiden om de lokale specialiteit te eten. We proberen eerst uit te vinden waaruit deze specialiteit dan wel bestaat, maar ze praat zo snel dat Google Translate er niets van maken kan. We houden van een verrassing en bestellen.  Helaas vinden we het niet lekker en behalve de sla, ui en aardappelen weten we niet wat we eten. We vragen het aan de bediening.  Het zijn abalone, ook zeeoren genoemd.

Het zijn weekdieren maar wel van een groot formaat en een stevig textuur. Ook zit er veel koriander in het eten wat voor de tweede dag op rij ons hele gerecht bederft. 

Snel nog een koffie gaan drinken met een stuk cheesecake erbij. 
In een buurtcafé vlakbij de B&B drinken we nog wat